Arystokracja ze wschodu

No cóż… otwórzmy dziś księgę naszego kociego królestwa i opowiedzmy o jego mieszkańcach.
Jak najlepiej je określić?
Ach, to proste. To Arystokracja ze Wschodu – zwinna jak poranne mgły nad tropikalnym lasem, dumna jak królewskie posągi i tajemnicza jak świątynie Dalekiego Wschodu.

Kiedyś przeczytałam słowa, które zapadły mi w serce:
„Elegancja tancerek Degasa, zwinność łani, lwia odwaga, psie przywiązanie, arystokratyczne maniery, niezwykła inteligencja i operowy głos.”
Ktoś inny powiedział zaś: „Psy mają panów, a koty służących.”

I wiecie co? Obie te prawdy spotykają się dokładnie w uwielbianych przeze mnie rasach: syjamach, orientalnych i seszelskich – kotach, które pamiętają historie starsze niż nasze światy, a wywodzą się z rejonów dzisiejszej Tajlandii.

Kiedy uroda bywa zaklęciem

Te koty bywają dla niektórych… zaskakujące.
Wiele osób powtarza mi: „są tak brzydkie, że aż ładne”.
A potem widzą je na żywo, spędzają chwilę w ich towarzystwie — i nagle czar pryska, a na jego miejscu pojawia się zachwyt.
O ich budowie możecie przeczytać w wielu podręcznikach, ale najważniejsze jest to:

Syjam, orientalny i seszelski to ta sama sylwetka,
różnią się jedynie kolorem oczu, barwą futra i jego długością.

SIA – krótkowłosy syjam z niebieskimi oczami i umaszczeniem point
BAL – syjamy długowłose
OSH – orienty przeróżnie ubarwione, zawsze zielonookie
OLH – orienty długowłose
SYS – seszele z błękitnymi oczami i białym akcentem
SYL – seszele długowłose

A obok nich stoi jeszcze młodziutka rasa, wschodni kuzyn – peterbald, orientalny kot bez futra, owiany aurą magii i delikatności.

Zdarza się, że wszystkie te warianty rodzą się w jednym miocie – jak w tej niezwykłej szóstce, którą kiedyś miałam:
dwoje syjamów, dwoje orientów i dwoje seszeli. Jedna mama, jeden tata, a zupełnie różne historie zapisane w futerku.

Koty, które mają serce pełne czaru

Według wikipedii są inteligentne, gadatliwe, zazdrosne, przywiązane, wesołe i ciekawskie. Zgadzam się. Dodałabym tylko jedno słowo: Cudowne.

Każdy z moich kotów jest jak osobna baśń.

Fairy Tale Alamoana

kot orientalny

Moja pierwsza i najukochańsza – Fairy Tale Alamoana.
Orientalna szylkretka o duszy królewskiej i charakterze… ognistym.
Zawsze czeka na mnie przy drzwiach, śpi przy moim ramieniu i wychowuje swoje dzieci z taką troską, że mogłaby uczyć o tym na królewskim dworze.
Ufa wyłącznie mnie – a kiedy rodzi, „czeka”, aż wrócę, bo tylko moja obecność jest dla niej bezpieczna.

Anna Dolcegattina

kotka seszelska, córka Fairy Tale

Ana – moja ślimaczkowa księżniczka.
Zwijająca się w kłębuszek, chowająca pod koc, płynąca w ruchach, choć przy tym… niezdarna jak nikt inny. Całkiem inna niż jej ognista mama — spokojna, cicha, tuląca się, zakochana w miękkich kocach i ciszy poranków.

Bianissima Dolcegattina

kotka seszelska, siostra Any

Bianka – przeciwieństwo Any w każdym calu. Mała iskierka.
Jest wszędzie tam, gdzie ja – jak piesek, który aportuje piłeczkę, dopomina się rozmowy i serwuje swoje „opowiadania” z takim zapamiętaniem, że trudno jej odmówić. Najbardziej gadatliwa z całej gromadki – mistrzyni dialogu.

Cuore Dolce Mio Arigan

kocurek orientalny – nasz jedyny chłopiec

Cuore… ach, Cuore. Fanatyk jedzenia, ekspert od kradzieży smakołyków, delikatny niezgrabniś z duszą rycerza. Ma twarz wiecznego myśliciela, jakby zastanawiał się nad sekretem wszechświata (lub tego, jak zdobyć kolejną przekąskę). Bojaźń nie istnieje w jego świecie – nawet szylkretki go nie przerażają.

Życie z tą arystokracją

W naszym domu zawsze ktoś plącze się pod nogami, ktoś coś opowiada,
ktoś śpi na kolanach. A kiedy chce się poczytać książkę – oczywiście pojawia się kot, który wie lepiej, gdzie powinna się znaleźć.

Gonitwy, zapasy, zabawy w berka, skoki jak małe pchełki – to codzienność.
A kiedy dorastają, zasypiają obok nas, wtulone jak małe ciepłe gwiazdki.

Życie z nimi jest proste. Trzeba je tylko kochać.

Joanna z Dolcegattina 🐾